تال ۋە بېدىش

دېھقاننىڭ ھويلىسىدىكى ئۈۈم تېلى مۇستەھكەم بېدىش ئۈستىگە ئۆزىنى تاشلاپ، مەغرۇر سوزۇلۇپ يېتىپ كۆپكۆك يوپۇرماقلىرى ۋە مەرۋايىتتەك ئۈزۈم ساپاقلىرىغا قاراپ قويۇپ، بېدىشنى مەسخىرە قىلىشقا باشلىدى: - ھە، بېدىش، كۈن نۇرىدا قۇرۇپ كەتكەن قوۋزىقىڭغا قارىغىنا، نېمىدېگەن سەتلىشىپ كەتكەن! بېدىش بۇ ھاقارەتنى ئاڭلاپ، تەمكىن قىياپەتتە: - سەن مېنىڭ كۈن نۇرىدا قارىداپ كەتكەن قوۋزىقىم ئىچىدىكى مەزمۇت ياغىچىمنىڭ كۈچى بىلەن قەددىڭنى كۆتۈرۈپ، مۇشۇنداق باراقسان بولدۇڭ. مەن بولمىغان بولسام، يەردە دەسسىلىپ كەتكەن بولاتتىڭ، - دەپ سۆزلىدى. بېدىشنىڭ ئورۇنلۇق جاۋابى بىلەن دەككىسىنى يەپ ئوڭايسىزلانغان تال يەنە گەپ يورغىلىتىشقا تەمشىلىۋىدى، يوپۇرماقلار ئارىسىدا بېدىش ياغىچىغا تايىنىپ تۇرغان بىر ساپ ئۈزۈم: - ئەي تال، ئۇنچىۋالا كۆرەڭلەپ كەتمە، بېدىش بولمىسا، سېنىڭ ھالىڭمۇ خاراب بولاتتى، مەنمۇ شېرىن بولۇپ يېتىشەلمەس ئىدىم، - دەپ سۆزلەپ كەتتى. تال بۇ گەپلەرنى ئاڭلاپ گەپ تاپالماي، دۇدۇقلاپ يۈزى قىزاردى.